Christophe Vekeman(1972) is de auteur van vijf romans, waarvan Lege Jurken (2008) de recentste is. Op 4 december was hij, samen met Lieven Scheire en Kathleen Cools te gast in de Tweebronnenbibliotheek in het kader van “Uitgelezen,” dit keer rond het thema Kontschoppers. Een gesprek over mensen zoals u en ik, een schrijversgeneratie die er geen is, en een kapsel dat vanzelf naar de zon toe groeit.

Michiel Leen

Christophe Vekeman<<:Neen, zeker niet. Ik vind het om te beginnen al een belachelijk woord, dus ik zal het nooit gebruiken om mezelf te omschrijven. Het gaat vanavond natuurlijk om boeken die geacht worden een beetje rebels of jong te zijn, maar tja…’t Kind moet een naam hebben, zeker?

Vekeman<<:Dat weet ik nog niet. Wanneer ik “op stap ga” heb ik steeds een aantal eigen teksten bij me, om eventueel te brengen. Dan lees ik een paar gedichten, je moet er ook niet mee overdrijven. Je moet het publiek wat sparen en niet teveel geven.

Ik heb in het verleden een aantal teksten geschreven voor theater, en doorgaans beviel mij dat niet. Sien Eggers heeft een monoloog van mij gespeeld, dat was wel heel goed, maar vaker had ik toch in alle bescheidenheid het idee “dat doe ik zelf beter.” Mijn eigen teksten breng ik zelf nog steeds het best. Bovendien doe ik het ook veel te graag.

Veto: In uw werk komen nogal wat rasechte losers voor…

Het zijn echter absoluut geen autobiografische romans. Dit zijn eigenlijk boeken waarin ik naga hoe ik – of iemand als ik- zou reageren, mocht hij in bepaalde, niet door mijzelf meegemaakte situaties belanden. Zo krijgt in Lege Jurken iemand te horen dat hij vader zal worden. Ikzelf heb dat nog niet meegemaakt, maar probeer me voor te stellen hoe iemand als ik zou reageren – in het ergste geval. Ik schrijf dus wel vanuit mijn eigen gevoelswereld, maar niet vanuit mijn eigen verleden.

Veto: Hebt u het gevoel bij een literaire dertigersgeneratie te horen?

Vekeman<<: Ik debuteerde in 1999, samen met Verhulst, Yves Petry, en  Erwin Mortier en je kunt niet ontkennen dat je samen hebt gedebuteerd, dus dan behoor je vanzelf al tot een bepaalde generatie, punt uit. Maar met iemand als Saskia de Coster heb ik totaal geen voeling, literair gezien. Mijn en haar werk hebben niets met elkaar te maken- al wie een boek van ons beiden gelezen heeft, zal dat beamen. Met Mortier, die ik erg bewonder, hetzelfde. In Knack heeft men ooit de “dertigers” gecategoriseerd en zei men, terecht, “Die Vekeman hoort daar niet bij.” Blijkbaar schrijf ik teveel in de traditie van Lanoye en Brusselmans. Ik heb ook nooit het gevoel gehad te behoren tot een nieuwe, frisse generatie die breekt met het verleden. Ik heb voor mezelf van in het begin heel duidelijk vastgesteld te willen schrijven in de traditie van Brusselmans en Lanoye, en Gerard Reve, en Hermans, en Nescio, Elsschot, Emants en Coenen enzovoort. Ik wil absoluut niet het warme water uitvinden.

Veto: Zou u ooit een boek gratis weggeven bij Humo, zoals Dimitri Verhulst?

Vekeman<<: Ik ga daar geen ja of geen neen op antwoorden, want volgens mij heeft Verhulst er ont-zet-tend veel geld voor gekregen. Als je een bedrag krijgt, dat je normaal slechts krijgt wanneer je honderdduizend boeken verkocht hebt, denk je wel twee keer na over zo’n aanbod. Ik kan niet zeggen dat ik dat als schrijver nooit zou doen. Als baas van den Humo zou ik het nooit doen. Het is geen goede zaak voor de literatuur wanneer je de boodschap de wereld in stuurt dat een boek waardeloos is. Literatuur is iets van waarde, en heeft daarom ook zijn prijs.

Veto: Voor de tijdschriftenmarkt was het dan weer een primeur.

Vekeman<<: Ja, het is een slimme commerciële zet. Maar ik aanschouw het toch met lede ogen. Nu goed, ik lig er niet wakker van. Nu heb je dus een volwaardig boek bij de Humo, dat in vele gevallen als een oude krant of een oud tijdschrift bij het oud papier belandt.

Veto: In Lege Jurken wordt soms verwezen naar “de kijker thuis.” Is dat maatschappijkritisch bedoeld?

Vekeman<<: (Lacht): Wat zeg je nu man? De kijker thuis fungeert als het koor in een Griekse tragedie. Het hoofdpersonage beeldt zich die kijker in en beeldt zich eveneens in wat die kijker van hem denkt. De kijker fungeert een beetje als een geweten. Mja, het is niet maatschappijkritisch bedoeld, maar het is wel typisch voor deze tijd, met al die realitysoaps en zo. Als kind had ik vaak het idee dat er een verborgen camera op mij gericht was; verborgen-cameraprogramma’s waren toen erg populair. Moest ik echter vandaag kind zijn, zou ik denken dat ik in een realitysoap meespeelde, met dat idee van “iedereen ziet mij voortdurend.” Dat idee zit ook in de roman.

Veto: Wat doet u om uw haar zo verticaal te krijgen?

Vekeman<<: Wel, niks eigenlijk. Het groeit naar de zon toe. Er is helemaal geen spul in, het is een erfenis van mijn grootvader. Veel mensen denken dan wel dat ik heelder uren voor de spiegel sta voor ik buiten kom. Da’s het enige dat mij aan dat kapsel tegensteekt. Ik heb vorige zomer wel in Weekend Knack gestaan in een fotoreportage over kleren –ik heb een jasje dat nog van Herman Brood is geweest- maar ik wordt gevrààgd,hé. Ik voel mij niet te goed voor zulke dingen. Het is ook weer niet mijn favoriete bezigheid. Maar goed, als schrijver moet je jezelf en je boeken weten te verkopen. En als je daar niet tegen kunt, moet je maar geen boeken schrijven, laat staan ze uitgeven