Alsof het gisteren was herinner ik me de dag waarop het allemaal begon. Het was warm buiten... warm en vochtig, het soort weer dat tot op het bot binnendringt en je huid net iets vetter maakt dan normaal. Binnen was het gewoon warm. Ik had al 6 dagen niks gegeten en mijn buik gromde. “Kan ik u helpen?” vroeg de uitzendconsulente. In een perfecte cocktail van hoop en uitputting rolde er een traan over mijn gezicht. Ik kreeg een pen, helemaal voor mij alleen... en ook... een formulier, en echt formulier. Het belang, de serieux van dit grote, unieke moment drong tot me door en een volle 42 minuten lang was ik één met het blad. Enkele seconden later viel een niet al te comfortabele stilte terwijl de uitzendconsulente zwijgend naar het volgetekende vodje staarde dat daarnet nog een tewerkstellingsdocument was geweest. Dit was wat ik moest doen, dit was mijn roeping... Ik had nog steeds honger...

     Django.